Atvan, dünkü başyazısında, el-Nakib toplantısına ve Mısır’ın Şarm el-Şeyh ve
Ürdün’ün Akabe kentinde düzenlenen diğer iki toplantıya atıfta bulunarak,
çeşitli olayları inceleyerek analiz etti.
Abdulbari Atvan’ın kaleme aldığı yazının önemli noktaları
şöyle:
Nakib, Şarm el-Şeyh ve Akabe’de son beş günde üç zirve
düzenlendi ve İsrail onların doğrudan veya dolaylı aktörü oldu.
Görüşmelerin amacı; İsrail’i bölge lideri olarak seçmek, barış
ve normalleşme anlaşmalarına dayalı bir Arap-İsrail NATO ittifakı kurmak.
Blinken ile Mısırlı, BAE’li, Faslı ve Bahreynli
mevkidaşlarının katıldığı ve İsrail’in ev sahipliğinde gerçekleşen Akabe
toplantısı pazar günü gerçekleşti. Bu toplantının en tehlikeli yönü Arap ülkelerinin
işgalci hükümeti her düzeyde resmî olarak kabul etmesi ve işgal rejiminin güvenliğinin, İran
liderliğindeki Direniş Ekseni’ne karşı zirveye katılan Arap hükümetlerine bağlamasıdır.
Bu toplantılara katılan ülkelerin bahane olarak
kullandıkları başlık, İran’la yeni bir nükleer anlaşmaya varılma olasılığıdır.
Bu anlaşmada öne çıkan maddelerin en önemli olanları, tüm yaptırımların
kaldırılması, İran’ın bölgesel rolünün tanınması ve 100 milyar doların serbest
bırakılmasının yanı sıra Devrim Muhafızları’nın ABD’nin teröristler listesinden
çıkarılmasıdır.
Katılımcıların iki günlük toplantısı, koalisyonun tüzüğü ve
ortak savunma anlaşması için bir gündemin yanı sıra ABD gözetiminde saha,
güvenlik ve askeri harekat için bir gündem hazırlandığı anlamına geliyor.
Bu toplantı ve gündemi, yeni Arap-İsrail NATO ittifakının
temel taşı olmasının yanında, Arap anayurdunun, Arap Birliği’nin ve Filistin
meselesi ile Kudüs’ün Arap olmasının yıkımıdır.
İsrail’i NATO bölgesel ittifakının lideri olarak atamak
büyük bir hatadır. Bu koalisyon İran’a ve direniş eksenine karşı başarılı
olamayacak ve üye devletlerin endişelerini gidermeyecektir. Sonuç olarak,
onlara koruma sağlamayacak, ancak üye devletleri hükümetlerini
istikrarsızlaştıracak daha büyük güvenlik risklerine maruz bırakacaktır.
İran’ın başarısının sırrı dört faktörde yatmaktadır: İrade,
kendine güvenmek, net bir siyasi plana sahip olmak ve sağlam bir liderlik.
Bu dört faktör, tüm İslam ve Arap imparatorluklarının
kurulmasının ötesinde olmuştur. Ne yazık ki, bu faktörler bugünlerde çoğu Arap
ülkesinde mevcut değil.
