Rasthaber – Alimler için dinî ve ilmî bakımdan fazilet ve kemal sahibi olduklarına inanılan kimseler hakkında özellikle âyetullah unvanının tercih edilmesi, “âyet” kelimesinin Kur’ân-ı Kerîm’de Allah’ın alâmet ve işareti gibi mânalarda kullanılmasından ve bunların ilâhî hakikatlerin tercümanı olarak kabul edilmelerinden ileri gelmektedir.
Biz Şiîler’de ‘Âyetullah’ unvanı ilk defa büyük ulemamız Allâme el-Hillî olarak bilinen Hasan ibn-i Yûsuf ibn-i Ali ibn-i Mutahhar (d.1250/ö.1325) için kullanılmıştır.
Nitekim el-Bâbü’l-Hâdî-ye A’şar ve Nehcü’l-Müsterşidîn adlı eserlerinin mukaddimesinde Allâme Hillî’den bahseden Cemâleddin Mikdâd ibn-i Abdullah Süyûrî, onu “Âlemler içinde Allah’ın âyeti” olarak vasıflandırmıştır.
Söz konusu unvanın kullanılmasından önce Şîa’nın önde gelen bütün âlimlerinin kendilerine has birer lakabı vardı.
Meselâ Kutub-i Erbaa olarak bilinen eserlerin müelliflerinden Ebû Ca’fer Muhammed ibn-i Ya’kub el-Kuleynî (ö. 941) “Sikatu’l-İslâm”, İbn-i Bâbeveyh el-Kummî (ö. 991) “es-Sadûk” ve Ebû Ca’fer Muhammed ibn-i Hasan et-Tûsî de (ö. 1067) “Şeyhu’t-Tâife” unvanlarıyla anılmaktaydılar.
Merhum Hâc Şeyh Abdülkerim Hâirî Yezdî (ö. 1937) vasıtasıyla Kum şehri ilim çevresinin yeni bir şekil ve gelişme kazanması üzerine âyetullah unvanı civardaki fakih ve müctehidler için de kullanılmaya başlandı.
ehlader
