ABD’nin dış politika ajandasında son haftalarda Kuzey Kore özelinde yaşanan gelişmelerin ağırlığı artıyor. Bu sorun, gerçekte ABD – Çin rekabeti kapsamında anlamı olan bir mesele. Kuzey Kore’nin son olarak Avustralya’yı tehdit etmesi de, Atlantik – Pasifik rekabetindeki vekâleten savaşta, kimlerin nasıl konumlandığını gösterdi. Bir yanda Çin ve Kuzey Kore; diğer yanda ABD, Japonya, Güney Kore, Avustralya, Yeni Zelanda…
Belirtelim; diplomatik teamüller gereği ABD başkanları ilk yurt dışı gezilerini Kanada’ya yaparlar. Ama Kanada bile ABD’nin stratejik ortağı değildir. Hem de ABD, Kanada ve Meksika arasında 1994’ten beri NAFTA (Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması) yürürlükte olduğu halde. ABD’nin sadece iki stratejik ortağı vardır: İngiltere ve İsrail. ABD Başkanı Trump, AB’yi ciddiye almıyor. Avrupa ülkeleriyle ikili ticaret anlaşmaları imzalamayı yeğliyor. Trump’ın bakanlar kurulu ve danışmanları da çoğunlukla eski askerler ve büyük şirketlerin tepe yöneticilerinden oluşuyor.
TÜRKİYE’NİN YERİ NERESİ
Anımsatalım; ABD geçmişte Türkiye’den Irak, Afganistan, Lübnan, Somali için asker isterken; Irak’ın kuzeyine Türkiye’nin meşru müdafaa hakkını kullanarak yaptığı sınır ötesi harekâtlara hep mırın kırın etti. Terör örgütüne karşı yapılan bu harekâtları engellemeye çalıştı. 2008’deki sınır ötesi harekât sırasında Türkiye’ye, “fazla kaldın, bir an önce çık” dedi. ABD’nin bu tavrının anlamı şu: “Sen vatanını savunma. Benim paralı askerim, kriz bölgelerine müdahale gücüm ol”. O yüzden, ABD Başkanı Trump’ın 24 Nisan’da “soykırım” demeyişine sevinmek anlamsız.
