Suudi Arabistan’ın Yemen’deki askeri müdahalesinin ötesinde, Ensarullah hareketini bölgesel ve küresel kamuoyunda tecrit etmek amacıyla yürüttüğü kapsamlı psikolojik, dini ve stratejik savaşın başarısızlıkla sonuçlandığı vurgulanmaktadır. Riyad yönetimi; Haremeyn-i Şerifeyn’in manevi gücünü, Sünni ulemanın nüfuzunu ve mezhepsel/etnik aidiyetleri (Arap-Fars, Sünni-Şii) birer siyasi baskı aracı olarak kullanarak Ensarullah’ı gayrimeşru ve dış bağlantılı bir yapı olarak göstermeye çalışmıştır. Ancak bu stratejinin çökmüş olmasının ardında yatan temel dinamikler beş ana düzlemde şekillenmektedir:
- 1. Haremeyn-i Şerifeyn Kartının Sürdürülemezliği: Suudi Arabistan, Yemen’den atıldığı iddia edilen füze ve dronların Mekke veya Medine’yi hedef aldığına dair suçlamaları sürekli gündemde tutarak konuyu yerel bir askeri çatışmadan “kutsal mekanlara yönelik tehdit” boyutuna taşımak istemiştir. Ancak Ensarullah’ın bu iddiaları net bir şekilde yalanlaması ve bu argümanın aşırı kullanımı, İslam dünyasında Riyad’ın beklediği infial ve birliği yaratamamıştır.
- 2. Taiz ve Gazze Kıyaslamasının Ters Tepmesi: Suudi ekseni, Taiz’deki kuşatmayı öne sürerek Ensarullah’ın mazlum Filistin halkını savunduğu yönündeki söylemini ikiyüzlülükle suçlamıştır. Fakat Ensarullah’ın 7 Ekim sonrası Gazze’ye yönelik somut askeri hamleleri ve Kızıldeniz’deki stratejik operasyonları, Arap ve İslam kamuoyunda hareketin meşruiyetini artırmış; eleştirilerin hedefi ise Gazze’deki katliamlar karşısında sessiz kalan Suudi Arabistan ve müttefiklerine yönelmiştir.
- 3. Dini Kurumların ve Sünni Ulemanın Seferber Edilmesi: Riyad; ez-Ezher gibi odakları ve Suudi müftüleri kullanarak Ensarullah’a karşı fıkhi gerekçeler üretmeye, hareketi “baği” (isyancı) veya sapkın olarak yaftalamaya çalışmıştır. Bu durum kısmi bir dini meşruiyet sağlasa da, ulemanın Gazze sürecindeki çelişkili tavırları (halkın sorunlarına duyarsız kalma çağrıları), bu dini fetvaların halk nezdindeki inandırıcılığını büyük ölçüde zedelemiştir.
- 4. Suni Mezhepsel ve Etnik İkilemler (Şii-Sünni / Arap-Fars): Ensarullah’ın kökleri Yemen’deki yerel ve tarihi Zeydiliğe dayanmasına rağmen, Suudi propagandası bu hareketi sürekli olarak İran’ın “vekil gücü” ve Fars yayılmacılığının bir aracı olarak kodlamıştır. Ancak Filistin meselesinin Sünni-Şii sınırlarını aşan evrensel bir kriter olması, bu ucuz mezhepsel ve etnik kalkanın işlevini yitirmesine neden olmuştur. Bölgesel anketler, Filistin halkı ve kamuoyunun Ensarullah’ın direniş eksenindeki duruşundan yüksek oranlarda memnuniyet duyduğunu kanıtlamıştır.
- 5. Halk Vicdanı ile Devlet Politikalarının Ayrışması: Suudi Arabistan’ın temel stratejik hatası, Arap ve Müslüman kamuoyunun ideolojik olarak tamamen hükümetlerin belirlediği çerçevelere ve resmi propagandalara uyacağını varsaymasıdır. Oysa Filistin dinamikleri, bölge halklarının dış politika değerlendirmesinde devletlerin resmi anlatılarını değil, sahadaki eylemleri ve direniş pratiklerini esas aldığını açıkça göstermiştir.
Sonuç olarak Riyad yönetimi; sadece askeri sahada Ensarullah’ı tasfiye edememekle kalmamış, aynı zamanda anlatı yönetimini (narrative control) ve ideolojik hegemonya kurma çabasını da tamamen kaybetmiştir. Ensarullah’ın Filistin davası ekseninde kazandığı ahlaki ve siyasi üstünlük, Suudi Arabistan’ın mezhepçi ve kimliksel söylemlerini boşa çıkarmıştır.
