büyümenin refahın alt yapısını kuracak. O şehrin insanları da bu imkanları
kullanarak kendi gayretleriyle hedeflerine ulaşacaklardır. Olması da gereken
budur. Bakınız İstanbul’da 3. Havalimanı yapılıyor. Değerli kardeşlerim
enteresandır. Bilir misiniz bu havalimanına işçi bulunamıyor. İşsizim diyor!
Hadi iş buyur gel. Bulunamadığı için taa uzak doğudan işçi getiriliyor. Niye?
İnsanımızda iş beğenmeme hastalığı var. İş var ama gitmiyor.” ifadelerini kullanmıştı.
BirGün’den Meral Danyıldız’ın haberine göre sayıları 1,3
milyonu bulan üniversite mezunu işsizler, ne iş olsa ‘yapacak’ durumda.
Bazıları da patronların kendilerini adeta köle gibi çalıştırmak istediğini
söyleyerek, insanca yaşamak istediklerinin altını çiziyor. Birçok genç
üniversiteden mezun olduktan sonra iş arama serüvenine başlıyor. Ancak ülkedeki
ekonomik bunalım ve işsizlik, gençleri mezun olduktan sonra misafir eden ilk
problemlerden.
Gençler ya yıllarca deneyim isteyen ya da güvencesiz
çalıştırılacakları sektörlerle karşılaşıyor. Bazıları mühendis ama kasiyer,
bazıları bankacı ama çiftçi, bazıları tasarımcı ama çağrı merkezinde… Günümüzde
gençler ya kendi bölümlerinde çalışıp işi öğrenmek istiyor ya da deyim
yerindeyse ne iş olsa yapıyor.
27 yaşındaki Kamile Polat 2017 yılında Erciyes
Üniversitesi’nden Enerji Sistemleri Mühendisliği mezunu. Ancak Polat yıllardır
kendi bölümüyle alakalı hiçbir iş bulamıyor. Polat mecburen kasiyerlik olmak
üzere pek çok sektörde çalışmak zorunda kaldığını söylüyor: “2018’de üç buçuk
ay stajyer mühendis olarak çalıştım. Sonra yaz gelince çıkmak zorunda kaldım.
Aramaya, görüşmelere devam ettim ama bulamadım. Genel sorun deneyim
problemiydi. Sürekli beş yıllık, yedi yıllık deneyim istiyorlardı. Stajyerken
tek amacım iş öğrenmekti ama o da işe yaramadı.”
Urfa Suruç’ta yaşayan 23 yaşındaki Erkan M. de Muş Alparslan
Üniversitesi Bankacılık ve Sigortacılık bölümünden ön lisans, Atatürk
Üniversitesi Bankacılık ve Finans bölümünden de lisans mezunu. Kendi işinde
kariyer yapmak isteyen Erkan M., şu anda ailesinin yanında çiftçilik yapıyor.
“Bazı yerlerde günlük iş oluyor, arada onlara gidiyorum” diyen Erkan M., “İşsiz
olduğum için ailemle beraber çiftçilik yapıyorum. Pamuk ekiminden, çapasından,
toplamasından, sulamasından her şeyine onların yanındayım. 23 yaşında bir insan
rahat dolaşamıyorsa, kendi istediklerini, kıyafetini alamıyorsa bu insanın çok
zoruna giden bir şey. Artık eskisi gibi değil. Üniversiteyi bitirmek hiçbir
anlam ifade etmiyor. Bankalara başvuru yaptım, hiçbir dönüş yok. Pazara
çıkamıyorum, istediğim gibi yiyip içemiyorum. Arkadaş ortamında ‘bu akşam bir
yerde buluşalım mı?’ diye soruyorlar mesela, bahane üretmek zorunda kalıyorum”
şeklinde konuşuyor.
