Kayhan Gazetesi Köşe Yazarı Hüseyin Bulur kaleme aldığı yazısında İran ile ABD arasında yaşanan savaşın sonuçları hakkında değerlendirmede bulundu.
Bulur’un yazısı şu şekilde;
“İran ile ABD ve Siyonist Rejim arasındaki savaşın” hüküm sürdüğü şu günlerdeki koşulları bir iki cümleyle özetlemek istersek, karşımıza birbirine paralel ama aynı zamanda öne çıkan iki mesele çıkacaktır. Birincisi: Yeni aşaması “Demir Kapı” projesi olan İran’ın kuşatılması şeklinde -başarılı olup olmamasından bağımsız olarak- ilan edilen düşmanın yaptırımları ve ekonomik baskıları; ikincisi ise: Biz İranlıların, düşmanın saldırılarını her an yeniden başlatabileceğini hissetmemiz için düşmanın “askeri saldırı” atmosferini zihinlerde canlı tutma çabasıdır. Bazılarının “ne savaş ne barış” olarak da adlandırdığı bu durumun sürdürülmesi bizim lehimize değildir; bu durum karşısında tamamen uyanık olunmalı ve her ne pahasına olursa olsun bu oyun bozulmalıdır. Çünkü “ekonomik baskının sürdürülmesi ile yetkililerin tüm odak noktasını sadece saldırı tehlikesine çevirmesi” durumunun aynı anda devam etmesi, uzun vadede düşmanı hedeflerine yaklaştırabilir.
Eğer devlet yetkililerinin “tüm odak noktası” “yeniden savaş çıkması” üzerinde kalırsa, ekonomik savaşla mücadele için geriye herhangi bir odaklanma kalır mı? Yanıt açıktır. Düşmanın açık, net ve arka arkaya gelen tehditlerinden de şu sonuç çıkarılabilir ki; düşmanın şu anki oyunu, tüm ülke yetkililerini askeri saldırı tehlikesiyle meşgul etmektir; ta ki ekonomik baskılar yavaş yavaş işini görsün ve sonuçta ülkemiz zayıf bir konumdan müzakere etmeye ve askeri savaş sırasında elde edemediği bazı imtiyazları düşmana vermeye mecbur bırakılsın. İşte bu yüzden bu oyunun bozulması gerektiğini söylüyoruz.
Şu hususu hatırlatmak gerekir ki; askeri saldırı tehlikesi ortadan kalkmış değildir, ancak düşmanın ekonomik saldırıların etkili olacağına, askeri saldırıların etkili olmasından daha fazla ve önce ümit bağladığı ihtimali de ciddiye alınmalıdır. Çünkü düşman, askeri saldırılarına İran’ın verdiği kati yanıtın tadını etlisiyle tırnağıyla tatmıştır. Bunun yanı sıra, askeri saldırı ihtimali en çok düşman rakibini zayıf bir konumda gördüğünde artar! Bu tür koşullarda düşmanın imtiyaz kopararak durmayacağını, aksine bunu “zayıflık mesajı” olarak yorumlayacağını bir an olsun bile tereddüt etmeden bilmek gerekir. Ve böyle bir atmosferde, ister müzakere ediyor olalım ister olmayalım, askeri saldırıları yeniden başlatacaktır. Kim bilir, belki de düşman, askeri saldırıları yeniden başlatmak için ekonomik baskıların etkisini beklemektedir.
Şimdi, yayımlanmasının üzerinden henüz birkaç gün geçen Lider’in şu mesajına dikkat edin:
“Eğer hâlâ nizam-ı sultanda (küresel hegemonya sisteminde) davranışların değişmesine veya partisel ve kesimsel değişimlere azıcık da olsa ümit bağlayanlar varsa veyahut ABD’ye imtiyaz vererek onu İran milletiyle olan düşmanlığından vazgeçirebileceklerini zannediyorlarsa, büyük bir yanılgı içindedirler. Bu batıl düşünce, müslüman İran milletinin tevekkül, direniş ve mücadele sayesinde elde ettiği büyük fetihlere karşı bir nankörlüktür. Büyük Şeytan’ın arzusu, İran milletinin kayıtsız şartsız teslim olmasıdır ve sömürgeci düşmana karşı en ufak bir teslimiyetçi eğilim, şehitlerin kanı ve halkın bizzat fedakarlığı bereketiyle elde edilmiş büyük sermayeyi havaya savuracak ve müstekbir düşmanı daha fazla aşırılık ve sonraki savaşlar ile cüretler için daha da cüretkar kılacaktır.” (13 Kasım 2026)
Şöyle sorulabilir: Bu koşullarda ne yapılmalıdır? Veya bu oyun nasıl bozulabilir? Bu sorunun yanıtını 16 Eylül 2026’da Şehit Lider çok güzel bir şekilde vermişti:
“Dünyada, siyaset aleminde, diplomasi aleminde olaylar meydana gelir; bunları beklemeyelim, kendi işimizi yapalım. Görevi o işler olanlar, onları yapar. Biz kendi vazifeli olduğumuz işi yapalım. Çalışma ve çaba ruhunu, düşmanın bize dayatmak istediği «ne savaş ne barış» hali üzerine galip kılalım. Yani ülkenin zarar ve tehlikelerinden biri de ta ki iyi olmayan, iyi bir ortam olmayan bu «ne savaş ne barış» halidir. Çalışma ruhunu, çaba ruhunu, gayret ve motivasyonu, söyleyerek, eyleme dökerek, sonuçları göstererek bu halin üzerine galip kılalım.”
Burada Şehit Lider aslında bu yazının ilk satırlarında işaret ettiğimiz ortamı bozmaktadır. Bu açıklamalar şu anlama gelmektedir: Devlet ve diğer yetkililer böyle bir durumda tüm odak noktalarını görevlerini yerine getirmeye, şartları iyileştirmek için çaba sarf etmeye ve ek gayret göstermeye vermelidirler. Bugün devletin ilk görevi ekonomik koşulları çekip çevirmek ve organize etmektir; silahlı kuvvetlerin görevleri de tam bir askeri alarm durumunda olmaktır. Ve kesinlikle devletin görevi, düşmanın “İranlılar müzakereye şiddetle ihtiyaç duyuyorlar… onlar müzakere için yalvarıyorlar” şeklindeki açıklamalarından sadece birkaç saat sonra, her koşul altında müzakerenin gerekliliğinden bahsetmek değildir! Müzakere kesinlikle faydalı bir araçtır, lakin burada bizim asıl sorunumuz “müzakere” değil, bizimle “müzakere eden taraftır”! Her iki saldırısı da müzakerenin ortasında gerçekleşmiş olan bir düşmanla, devletin tüm odak noktasını sorunların çözümü için “sadece müzakereye” vermesi mantıklı değildir.
Düşmanın “sınırlı” olarak nitelendirdiği gece yarısı saldırılarına yanıt vermek; dün Amerika’da benzin fiyatının galon başına 6 dolardan 3 dolara düşmesine neden olan açıklamaları durdurmak; düşmanın ablukasıyla mücadele etmek için yapılan tehditleri geçerli kılmak; “düşmanın bizim ekonomik koşullarımızı iyileştireceği” umudunu kesmek; ülkenin işlerini şartlara uygun olarak yönetmek vb. adımlar bu “stratejik tuzağı” ve düşmanın “dikkat yönetimi”ni etkisiz hale getirebilir.
Biz işin bu burcuna kadar yüce Allah’ın lütfu, bu eşsiz halk ve canını feda etmeye hazır o silahlı kuvvetler sayesinde düşmanı hem savaş meydanında, hem kamuoyu meydanında, hem de siyaset meydanında ağır bir yenilgiye uğrattık. Bugün Siyonist rejim -Trump’ın itirafıyla- Amerika topraklarında bile sevimsiz ve nefret edilen bir konumdadır. Aynı şekilde Netanyahu da İsrail’de!
Wall Street Journal, Foreign Affairs, Guardian, CNN, Reuters, BBC, Newsweek, New York Times, CBS, Axios, Fox News ve diğer onlarca Batı medyası yoktur ki İran’ın Amerika ve Siyonist rejime vurduğu tarihi darbelerden raporlar veya analizler sunmasın; ve öte yandan Fareed Zakaria, Francis Fukuyama, John Mearsheimer, Scott Ritter, Paul Rogers, Robert Pape ve diğerleri dünyanın tanınmış ve önde gelen onlarca uzmanıdır ki ya açıkça “İran Amerika’yı ve Siyonist rejimi yendi” ilan etmişlerdir ya Amerika ile Siyonist rejime verilen zararları “kayda değer” ve “ağır” olarak açıklamışlardır ya da “İran, Amerika’yı tam bir teslimiyete mecbur bıraktı” diye yazmışlardır. Burada sadece bir örnek olarak siyasi filozof Francis Fukuyama’nın açıklamalarına işaret edip geçiyoruz. O, “Persuasion” için kaleme aldığı makalesinde Trump’ın ateşkes anlaşmasını “Amerika’nın tam bir teslimiyeti” olarak nitelendirmiş ve Trump’ın artan petrol fiyatları ve Hürmüz Boğazı kaynaklı enflasyon baskısı nedeniyle “geri adım atmaktan ve 28 Şubat öncesindeki duruma geri dönmeyi kabul etmekten başka çaresinin olmadığını” söylemiştir: “Gördük ki hiçbir rejim değişikliği gerçekleşmedi, hiçbir kayıtsız şartsız teslimiyet gerçekleşmedi, zenginleştirilmiş uranyum stoklarının teslim edilmesi veya zenginleştirmenin durdurulması yönünde hiçbir taahhütte bulunulmadı ve…”
Bu bedihiyatı (açık gerçekleri) dile getirmedeki maksadımız şunu hatırlatmaktı: Yüce Allah’ın yardımıyla işin bu aşamasına kadar biz savaşı kazandık ve Foreign Affairs köşe yazarının attığı manşette dediği gibi: “Iran Won the War but May Lose the Peace” (İran Savaşı Kazandı Ama Barışı Kaybedebilir)… Sakın barışı kaybetmeyelim!
kayahan.ir
