Düşman, yenilginin tadını aldıktan sonra tüm gücünü karamsarlık yaymaya ve kaosu yeniden üretmeye odaklamış durumda; şüpheli ama ardı ardına gelen ekonomik şoklar ve zincirleme medyanın psikolojik harekâtıyla yürütülen bu proje, tam anlamıyla Beyaz Saray’ın koltuk değneği işlevi görüyor.
Son günler, ülke içindeki bir dizi ekonomik, toplumsal ve medyatik olayın, karşı-devrimci hareketlilikler ve Amerikalı yetkililerin açıklamalarıyla anlamlı bir şekilde kesişmesine sahne oluyor. Bu gelişmelerin yapboz parçalarını yan yana koyduğumuzda, “hibrit savaş” (karma savaş) formatında karmaşık bir tasarımın net tablosu ortaya çıkıyor; düşmanın askeri savaş meydanında ve kapsamlı ablukada başarısız olduktan sonra artık tüm gücünü karamsarlık yaratmaya, geçim sıkıntısını kışkırtmaya ve kaos modelini yeniden üretmeye yoğunlaştırdığı bir tasarım. Bu süreçte, bu güvenlik karşıtı projeye en fazla ivme kazandıran şey; bir yandan bazı yürütme yöneticilerinin tedbirsizlikleri ile ardı ardına gelen ekonomik ve medyatik şokları, diğer yandan ise fiilen Beyaz Saray’ın koltuk değneği rolüne bürünen Batıcı akım ve zincirleme medyanın hedef odaklı psikolojik operasyonlarıdır!
Mağlup Bir Zincirin Hikâyesi
Bu hareketliliklerin önemli bir kısmı, Washington’ın makro stratejisi çerçevesinde analiz edilmelidir. ABD’nin hezeyan içindeki başkanı Donald Trump, son noktası İran’ın parçalanması ve yok edilmesinden başka bir şey olmayan bir zincir tanımlamıştır. Şehit liderimizin defalarca uyardığı gibi, Amerika Birleşik Devletleri’nin İslam Cumhuriyeti ile karşı karşıya gelmesindeki temel hedefi müzakere ve savaşın sona ermesi değil, “İran’ı yutmaktır”.
Washington son aylarda bu zincirin halkalarını tamamlamak için yaptırımlardan deniz ve hava ablukası girişimlerine, oradan savaşa kadar tüm kartlarını kullandı. Ancak İslam Devrimi Lideri’nin dâhiyane yönlendirmeleri, silahlı kuvvetlerin sarsılmaz seddi ve aziz İran milletinin uyanıklığı ile basireti, düşmanın savaş makinesini yere çaktı.
Sahadaki bu yenilgi o kadar açıktır ki, Stephen Walt gibi önde gelen Amerikalı kuramcılar bile Washington’ın ekonomik baskı ve deniz ablukasıyla İran rejimini deviremeyeceğini, bu yolla bir çöküş hayal etmenin yalnızca bir “kuruntu” olduğunu itiraf etmişlerdir. Doğrudan savaşta ve ablukada çıkmaza giren Trump, artık önündeki en iyi ve tek senaryo olarak “içeride kaos çıkarmayı” görmekte; böylece kargaşa yaratarak ve güvenlik ile asayiş birimlerini meşgul ederek bir sonraki askeri saldırıya zemin hazırlamayı amaçlamaktadır.
“Sarı köpeğin” kısa süre önce yaptığı bir itirafla Dey 1404 (Ocak 2026) olaylarının gerçek mahiyetini açığa çıkardığını ve ABD’nin Kürt unsurlar aracılığıyla protestoculara ve teröristlere silah gönderdiğini açıkça ilan ettiğini unutmadık! O dönemde eski Mossad Başkanı David Barnea da Trump ve Netanyahu’ya bir plan sunarak, dış saldırıyla eş zamanlı olarak sokak isyanları ve ayrılıkçı terör örgütlerinin devreye girmesiyle işi bitirebileceğini iddia etmişti; ancak bu plan, asayiş birimlerinin akıllıca yönetimi, silahlı kuvvetlerin terörist mevzilerine zamanında müdahalesi ve halkın 22 Dey’deki (12 Ocak) destansı duruşuyla bozguna uğradı. Bugün düşman tam olarak aynı planı yeniden kurgulamaktadır; şu farkla ki, içeride ayrılık ve sokak kaosu oluşmadığı sürece askeri saldırının sonuçsuz kalacağını artık bilmektedir.
Sivil Direniş Pozundan Teröristleri Silahlandırmaya!
Bu doğrultuda, muhalefetin tükenmiş piyonlarına da operasyonel fazlarını değiştirme görevi verilmiştir. Rıza Pehlevi’nin Brüksel ziyaretindeki son tutumları ve Avrupa Parlamentosu binasındaki konuşması, yıllarca “sivil direniş” maskesi ardına gizlenen bir akımın gerçek yüzünü ortaya çıkardı. Kendisi bir yandan “güç dengesi” oluşturmaktan ve halkın “kendini savunma araçlarına” sahip olması için güçlendirilmesi gerektiğinden söz ederken, eş zamanlı olarak yakınlarıyla yaptığı özel bir toplantının videosu yayımlandı ve bu videoda politikasını değiştirdiğini ve “halkı silahlandırmanın” gerekliliğini açıkça itiraf etti.
Bu tutumlar, İran milletine karşı işlenen suçları normalleştirmeye yönelik doğrusal ve hedef odaklı bir sürecin devamıdır. Bu akım ilk olarak Dey 1404 olaylarıyla eş zamanlı biçimde dış askeri müdahaleyi normalleştirmeye girişmiş ve İran topraklarının bombalanmasını “Trump’ın yardımı” olarak sunmuştu; ülkenin altyapıları hedef alındığında ve Trump İran medeniyetini yok etmekten dem vurduğunda ise büyük bir yüzsüzlükle “Yeniden inşa edeceğiz” sloganını atmıştı.
Şimdi ise hain ve vatan satıcısı Pehlevi akımı, Dey ayındaki darbe girişiminde başarısız olduktan sonra Mossad’ın doğrudan talimatıyla açık terörizm aşamasına geçmiştir; amacı, ülkenin doğusundaki ve batısındaki ayrılıkçı terör örgütlerinin yanında yer alarak suikastlar ve silahlı hücreler kurmak suretiyle iç savaş projesini başlatmaktır.
Ardı Ardına Gelen Şüpheli Ekonomik Şoklar
Ancak asıl soru şudur: Düşman, içeride sokak savaşı projesini nasıl harekete geçirmek istiyor? Hiç şüphe yok ki düşman kaos yaratmak için bahane beklemektedir; istihbarat servislerinin eliyle değil, içerideki yönetsel hatalar ve şok edici ekonomik kararlar neticesinde doğan ve ardından dış düşünce kuruluşları ile virüslenmiş zihinler tarafından büyütülen bahaneler.
Son haftalardaki ekonomik olaylara göz atıldığında, şüpheli bir acelecilik ve gereksiz krizler yaratma eğilimi göze çarpmaktadır. Ülkenin “topyekûn ekonomik savaş” durumunda olduğu bir ortamda, temel ihtiyaç maddelerinin fiyatı veya arz şekli hakkında düşüncesizce haberler ve açıklamalar yapmak, enflasyon beklentilerinin ateşine benzin dökmekle eş değerdir. Bu durumun başında, Aban 1398 (Kasım 2019) olaylarının yıl dönümü arifesinde Sakkaf İsfahani ve Kaimpenah gibi yetkililerin akaryakıt istasyonlarındaki yakıt kartlarının toplanacağı yönündeki tartışmalı ve tekrarlanan açıklamaları ile halka benzin depolama tavsiyeleri yer almaktadır; Tahran ve Tebriz’deki bazı istasyonlarda süper benzinin 110 bin tümen fiyatla arz edilmesiyle eş zamanlı gelen bu sözler, şiddetli bir psikolojik gerginliği körüklemiş ve benzin istasyonlarında uzun kuyruklar oluşturmuştur.
Bu süreç yakıt alanıyla sınırlı kalmadı; Huzistan ve Zencan eyaletlerinde fırıncılar ve halk bilgilendirilmeden, sessiz sedasız ve önceden duyuru yapılmaksızın ekmek karnesi uygulamasının hayata geçirilmesi bu eyaletlerin atmosferini son derece gerdi. Devlet destekli un kotasının 2.300 tümen fiyatla 8 kilogram olarak sınırlandırılması ve fazlasının 12.650 tümen serbest piyasa fiyatından hesaplanması, üstelik bunun tam bir sessizlik içinde yapılması yaygın söylentilere zemin hazırladı. Eş zamanlı olarak soğuk mevsim arifesinde 13’ten fazla eyaletteki kırsal ve göçebe bölgelerin un ve gaz yağı kotalarının azaltılması veya kesilmesi protesto tepkilerini beraberinde getirdi.
Bunların yanı sıra, Piyasa Düzenleme Kurulu tarafından motor yağı ve binek otomobil lastiği gibi çok tüketilen ürünlerin fiyatlarının serbest bırakılması —ki bu durum 27 Aban (18 Kasım) itibarıyla lastik fiyatlarında yüzde 30’luk sıçramaya yol açtı— ve ayrıca yumurta fiyatlarının Şehit Reisi hükümetinin sonundaki kilogram başına 65 bin tümenden 400 bin tümen sınırına (kolisi 800 bin tümen) fırlaması halkın sofrasına ek bir baskı yüklemiştir. Bu istikrarsızlıklar, tam olarak döviz fiyatı belirleyen Telegram kanallarının 300 ve 400 bin tümenlik dolar algısı yaratmak ve halkı gıda ile ilaç stokçuluğuna teşvik etmek için kullandığı malzemedir.
Abdanan ve Kaos Kapasitesi Testi
Deşt-i Abbas’tan Abdanan’a giden yolda NGL şirketi çalışanlarını taşıyan otobüsün devrilmesi ve emekçi işçi ile memurlardan 13 kişinin hayatını kaybettiği acı olay, düşmanın olayları nasıl istismar ettiğinin somut bir örneğidir. Hiç şüphesiz, her gün 150 kilometrelik uzun bir yolu kat eden işçilere uygun konaklama imkânı sağlamakta ihmal gösteren taşeron firmanın hatası affedilemez ve yaslı aileler, sorumluların cezalandırılmasını sonuç alınıncaya kadar hukuki ve adli yollardan takip etme hakkına sahiptir.
Bununla birlikte düşman, bu ailelerin acısını gasp etmek için kazanın hemen ardından sahaya indi. Başlangıçta 300 kişilik bir çekirdek kadroyla ve tamamen mesleki ile geçim talepleriyle oluşan toplanma, yurt dışında yaşayan unsurlar ile Gonabadi dervişlerine ve Kürt teröristlere bağlı unsurların yönlendirmesiyle hızla saptırıldı.
Sloganlar işçi haklarını takip etmekten çıkıp monarşist terör örgütüne destek yönüne kaydı ve 1.500 kişilik kalabalık şehrin Ulu Camii’ne saldırmaya yönlendirildi. İlginç olan şu ki, yurt dışındaki muhalif gruplar bu toplantıyı sahiplenmek ve hayatını kaybedenlerin kanı üzerinden propaganda yapmak konusunda birbirleriyle bile çatıştılar; bu kavga, onların şefkat gösterilerinin ne kadar yapmacık olduğunu bir kez daha açığa çıkardı. Elbette Abdanan’ın şerefli ve gayretli halkının hesabı ayrıdır ve bu yörenin huzur ve güvenliğini bozan azınlık zümresine dâhil değildir.
Bu nedenle Abdanan olayları yalnızca mesleki bir protesto olarak görülmemelidir; bu yapboz, dış tehditlerle eş zamanlı olarak içeriden yıpratma yoluyla ulusal bütünlüğü hedef almak üzere Dey ayı kaos modelini yeniden inşa etmeye yönelik canlı bir testtir. Halkın talebi dinlenmeli ve sorumlular cezalandırılmalıdır ancak düşmanın nefes almasına izin verilmemelidir; bugün hoşnutsuzlukların yönetimi ve güvenlik uyanıklığı savunmanın ön cephesidir.
Zincirleme Medyanın Sipariş Manşetleri ve Düşmanın Yapbozunda Oynamak
Bu süreçte, son olaylarda düşmanın yapbozunu tamamlayan şey, içerideki bazı basın organları ile zincirleme medyanın ve Batıcı akımın anlamlı uyumu oldu.
Bu bağlamda Şark gazetesi, “12 Kişi Asla Eve Dönmedi” şeklindeki sipariş ve kışkırtıcı manşetiyle yayımladığı haberde, Abdanan’daki otobüs kazasının sorumlularının hukuki ve adli takibine yardımcı olmak yerine acı detayları öne çıkararak ve “NGL’nin geliri aylık beş bin milyara ulaşmıştı ama tüm bu paradan çalışanlarına tek bir yatakhane hatta bir konteyner bile düşmedi!” gibi iddialar ortaya atarak fiilen ateşe körükle gitti ve Iran International ile BBC gibi düşman kanalların medya kurgusunu içeride yeniden üretti.
Bu medya sinerjisi, Kirmanşahlı genç kızın cinayeti dosyasında da Komala ve Demokrat ayrılıkçı terör örgütleri ile yurt dışındaki karşı-devrimci aktivistlerin koordinasyonuyla tekrarlandı.
Burada dikkate değer nokta şudur: Hükümet Enformasyon Konseyi Başkanı İlyas Hazreti’nin imtiyaz sahibi olduğu zincirleme gazete İtimad, “Bi-eyyi zenbin kutilet” (Hangi günahla öldürüldü) manşeti ve gülünç bir kadın hakları savunuculuğu pozuyla, evsiz kadınların kısırlaştırılması gibi sefil bir fikrin mucidi olan Şehindoht Molaverdi ile bir röportaj yayımladı; feshedilen Müşareket Partisi üyelerinden oluşan İttihad-ı Millet Partisi de Azer Mansuri başkanlığındaki haftalık siyasi büro toplantısında ve erk başkanlarına yazdığı açık mektupta “kadınların güvenliğini sağlama yasasının onaylanmasında on altı yıllık gecikme” iddiasını öne sürerek tüm sorunların faturasını sisteme kesmeye çalıştı.
“Kadın hakları” kavramının bu şekilde araçsallaştırılması, bu akımın sicilinin çelişkiler ve kara lekelerle dolu olduğu bir ortamda gerçekleşmektedir; Dey 1395’teki (Ocak 2017) utanç verici “evsiz kadınların kısırlaştırılması” önerisinden ve 1396 (2017) seçimlerindeki kadın adaylarla alay edilmesinden tutun da eski reformist Tahran belediye başkanı tarafından bir kadının öldürülmesi olayında bizzat bu iddiacıların maktulü “kırlangıç” (ajan), katili ise “seçkin ve beyefendi” olarak nitelendirmelerine kadar. Dahası, Masume İbtikar’ın açıkça itiraf ettiği üzere Kadınların Güvenliğini Sağlama Yasa Tasarısı’nın sömürgeci 2030 Belgesi’ne bağlanması, bu akımın hedefinin kadınları korumak değil, kadınlara hakaret etmek ve aile kurumunu zayıflatmak olduğunu göstermiştir.
Bu güruhun samimiyetsizliğinin ve ikiyüzlülüğünün zirvesi, bu toprakların kadın şehitleri karşısındaki mutlak sessizliklerinde görülebilir; örneğin zincirleme gazeteler ve teslimiyetçi akım en küçük bir olayda bile boyun damarlarını şişirirken, İsfend 1404’te (Mart 2026) İran’ın füze teknolojisi alanındaki ilk kadın şehidi ve fizikokimya dehası Dr. Mehsa Tahiri’nin şehadeti ya da Reşt’teki İmam Seccad (a.s.) kliniğinin kargaşa çıkaranlar tarafından ateşe verilmesi sırasında hastaları kurtarmak için canını feda eden genç hemşire Marziye Nebeviniya’nın fedakârlığı karşısında dudaklarına sessizlik mührü vurdular; bu sessizlik, söz konusu akımın derdinin İranlı kadınların canı değil, yönetime baskı yapmak ve bulanık suda balık avlamak olduğunu kanıtlamaktadır; yani tam olarak Trump’ın peşinde olduğu şeyi.
Hükümetin Ekonomik ve Medyatik Düzenini Değiştirme Zorunluluğu
Mevcut durum ise her şeyden önce hükümetin ekonomi ve enformasyon ekibinde uyanıklık ve rota değişikliği gerektirmektedir. Ülke topyekûn bir hibrit savaşın ortasındadır ve savaş koşullarında ülke yönetimi kendine özgü kurallar ve disiplin ister. Hükümetin enformasyon ekibi, yetkililerin temel ihtiyaç maddeleri ve enerji taşıyıcıları hakkındaki dağınık, çelişkili ve şok edici açıklamalarını engelleyerek piyasaya psikolojik huzuru geri kazandırmalıdır. Ekonomik kararlar da edilgenlik ve şok terapisinden çıkarılarak, halkın geçimine istikrar kazandırmayı ve tedarik zinciri üzerinde kararlı bir denetim kurmayı merkeze alan “savaş ekonomisi düzenine” geçmelidir.
Askeri savaş meydanında ve ablukada yenilgiye uğramış, bugün kaos yaratmak için tükenmiş piyonlara ve terör örgütlerine bel bağlamış olan düşman, ancak içerideki yönetsel hatalar ve Batıcı akımın psikolojik operasyonları ona yol açtığı takdirde İran’ı yutma arzusuna yaklaşabilir. Yürütme organlarının uyanıklığı, düşmanı propaganda silahından mahrum bırakmak adına Abdanan gibi olayların sorumlularıyla kararlı yargısal mücadele ve kamuoyunun basireti; mağlup Trump’ın koltuğunun altından Batıcı akımın koltuk değneğini çekip alacak olan asıl settir.
not: bu analiz kayhan.ir sitesinden alınarak tercüme edilmiştir
