Tahran merkezli yayın yapan Kayhan Gazetesi günlük analizinde ABD ile savaş kesinse ilk darbeyi İran’ın vurması gerektiğini vurguladı. Analizde Washington ve Tel Aviv’in son hareketliliklerinin incelenmesi gerektiği ve karşı ilk adımın atılmasının önemi vurgulandı.
Analiz şu şekilde;
Amerikan-Siyonist düşmanın savaş düzeni alması, ablukanın sürmesi ile kirli bomba ve barajlar etrafındaki psikolojik harekât dikkate alındığında, düşmanın saldırısını beklemek hatadır ve İran inisiyatifi ele alarak ilk darbeyi vurmalıdır.
Sahadaki kanıtlar, ABD’nin askeri hareketliliği, istihbari dosya oluşturma çabaları ve Beyaz Saray yetkililerinin meydan okumaları hep birlikte açık bir gerçeğe işaret etmektedir: Amerikan-Siyonist düşman savaş düzeni almış olup, İran’a karşı yeni bir saldırı turu başlatmak üzere eş zamanlı olarak lojistik hazırlıklarını ve bahane üretimlerini tamamlamaktadır.
Bir yandan terörist ABD rejiminin başkanı açıkça «İran’ın yok edilmesinden» söz etmekte, Hazine Bakanı’nı kışlaya yerleştirmekte ve deniz ile hava ablukasında ısrar etmektedir; diğer yandan ülkenin güneyinde sınırlı hava saldırıları ile New York Times ve CNN gibi Batılı medya organlarında «kirli bomba» ve «İran barajları» etrafında geniş çaplı bilişsel savaş operasyonları başlatılmıştır. Böyle bir ortamda ve üstelik müzakerelerin ortasında iki kez saldırıya uğrama ve savaş dayatılması tecrübesi göz önüne alındığında, temel ve stratejik soru şudur: Kanıtlar savaşın kesin ve yakın olduğunu gösterirken, biz neden elimizi kolumuzu bağlayıp Washington’un ilk ateşini bekleyelim ve «ilk darbe» inisiyatifini düşmana bırakalım?!
Savaş ve sahte bayrak operasyonu için meşruiyet üretme projesi
Washington ve Tel Aviv’in son hareketliliklerinin incelenmesi, düşmanın herhangi bir geniş çaplı askeri adımdan önce dünya kamuoyunu saldırganlığa hazırlamak amacıyla bilişsel savaş yapbozunun parçalarını dizmekte olduğunu göstermektedir. Geçtiğimiz günlerde CNN kanalı bir haberinde İran’ın Washington’da «kirli bomba» kullanmayı değerlendirdiğini iddia etti; bu iddia derhal ABD, Avrupa ve Siyonist rejim medyasında yankı buldu.
Bununla birlikte New York Times gazetesinin son haberi bu algı operasyonunun perde arkasını araladı ve İran’ın kimyasal ve biyolojik tehditlerine ilişkin iddiaların ana ekseninin, Siyonist rejimin Washington’a verdiği istihbarat olduğunu ifşa etti. Tel Aviv istihbarat çevrelerine yakın muhabir «Ronen Bergman», bu haberde Binyamin Netanyahu’nun İran’a karşı 4 ila 7 günlük bir saldırı turuna katılması için Trump’a şiddetle baskı yaptığını yazdı. Amerikan medyasının bu itirafı, yenilgiye uğramış Siyonist başbakanın iç krizden kaçabilmesi için bir «sahte bayrak» operasyonunun gündemde olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.
Bu güvenlik dosyası oluşturma çabasının yanı sıra ABD dış politika aygıtı da savaş için tarihi ve medeniyetsel bir kimlik inşa etmektedir. ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio’nun geçen ay Atina’daki Pnyx Tepesi’nde yaptığı konuşma ve antik İran-Yunan savaşları ile Serhas’ın seferine yaptığı atıf, medeniyetler arası kutuplaşma yaratmaya ve Avrupa’yı Washington’un savaş makinesine eşlik etmeye kışkırtmaya yönelik açık bir girişimdi.
Bu zincirin en yeni halkası ise New York Times’ın İran’ın barajları hakkındaki hedef odaklı haberidir; gazete en ufak bir belge dahi sunmaksızın İran’ın barajlarının ve su aktarım projelerinin füze şehirlerinin ihtiyaçlarını karşılamak üzere inşa edildiğini öne sürmüştür. Bu algı operasyonunun amacı nettir: İran’ın hayati su ve elektrik altyapılarını hedef almak için bahane hazırlamak; Trump’ın 17 Tir tarihinde İran’ın tuzdan arındırma tesislerinin yok edilmesine dair gündeme getirdiği ve daha önce de bir ABD’li yetkilinin Axios’a verdiği röportajda birkaç sorti uçuşla İran’ın su ve elektriğinin kesilmesinden söz ettiği o aynı tehdit!
Ablukanın başarısızlığı ve Pentagon’un savaş maliyeti korkusu
Düşman, Ramazan savaşında Tahran’ın iradesini kıramadıktan sonra şimdi ekonomik boğma yoluyla İran’ı teslime zorlayacağı hayaliyle deniz ve hava ablukasına yönelmiştir.
Wall Street Journal gazetesi Amerikalı yetkililere dayandırarak, ekonomik baskı kampanyasının ve deniz ablukasının Trump yönetiminin geniş çaplı askeri operasyon ihtiyacını ortadan kaldırabileceğini yazdı. Ancak sahadaki gerçekler, deniz ablukasının ABD için düşük maliyetli bir kaldıraç değil, aksine ekonomik boğulma etkileri İran’dan çok ABD’yi, Avrupa’yı ve küresel ekonomiyi saran masraflı bir bataklık olduğunu göstermektedir.
Pentagon bütçe yetkilisi *«Arthur Miller»*ın Kongre’ye sunduğu resmi rapora göre, 13 Kasım itibarıyla savaşın maliyeti 48,3 milyar doları aşmıştır. ABD Deniz Kuvvetleri Bakan Vekili «Hung Cao» da İran’a uygulanan deniz ablukasının yalnızca günlük maliyetinin Washington için 32,5 milyon dolar olduğunu itiraf etmiştir; Tahran’ın geri adım atacağına dair hiçbir garanti olmaksızın Amerikan vergi mükelleflerinin sırtına binen astronomik bir rakam.
Öte yandan ABD’nin bölgedeki tesislerinde meydana gelen 5 ila 15 milyar dolarlık hasar, Bahreyn’deki 5. Filo karargâhının aldığı 400 milyon dolarlık zarar ve Pentagon’un bu hasarları tam olarak değerlendirememesi, Amerika Birleşik Devletleri’nin caydırıcılık itibarını sorgulanır hale getirmiştir.
Bu baskılar öylesine ağır olmuştur ki, analitik platform «openDemocracy», Pentagon’un kendi altyapılarının İran’ın kapasitesi karşısındaki kırılganlığından korkarak İngiltere’deki Fairford Üssü’nden 12 adet stratejik «B-1B Lancer» bombardıman uçağını ABD topraklarına geri çekmek ve Mildenhall Üssü’nden 10 yakıt ikmal uçağını tahliye etmek zorunda kaldığını ifşa etti; bu adım, Amerikan bombardıman uçaklarının uçuş rotasını 8 bin mil uzatmakta ve operasyonlarını ciddi biçimde zorlaştırmaktadır.
ABD içinde de Reuters ve Ipsos anketine göre halkın yüzde 71’i savaşı durdurmak için Kongre’de yasa çıkarılmasını istemekte ve Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki ağır yenilgisi Trump’ın en zayıf siyasi konumunda bulunduğunu göstermektedir.
Ayrıca *«Barak Ravid»*in Axios’taki haberi de Beyaz Saray’ın, İran’ın Fars Körfezi ülkelerinin petrol ve gaz tesislerine yönelik yıkıcı bir saldırı düzenlemesi kâbusuyla boğuştuğunu ve Pentagon’a bu tepkiyi tetiklemeyecek bir seçeneğin bulunup bulunmadığını sorduğunu doğrulamaktadır!
Neden ilk darbe?
Bu gerçekler bir araya getirildiğinde, mevcut durumun «ne savaş ne barış» olmadığı açıkça görülmektedir; bizzat Trump’ın «korsanlık» olarak nitelendirdiği deniz ablukası, tam teşekküllü bir savaş eylemidir. Müzakerelerin ortasında iki kez baskına uğrama ve savaş dayatılması tecrübesi, karanlık diplomasi pencerelerine bel bağlamanın yalnızca düşmana saldırı düzenini tamamlama ve istediği zamanda darbe vurma fırsatı verdiğini kanıtlamıştır. Ülkenin füze üretim hattı kapasitesinin 40 günlük savaş döneminin birkaç katına ulaştığı ve düşmanın siyasi, ekonomik ve operasyonel kırılganlığının zirvesinde bulunduğu bugün, ABD’nin saldırısını beklemek stratejik bir hatadır. Tahran, sahadaki inisiyatifle denklemi değiştirmeli ve birkaç temel eksen üzerinden düşmana «ilk darbeyi» indirmelidir:
- İlk adım, abluka hattının fiilen kırılmasıdır. Topraklarını ve hava sahasını ABD savaş makinesinin emrine veren Arap ülkelerinin enerji altyapılarına saldırı düzenlenmesi, ablukayı tek taraflı bir baskıdan Batı ekonomisi için yıkıcı bir krize dönüştürür. Bunun yanı sıra direniş cephesinin sinerjisiyle Babülmendep’in kapatılması, küresel ekonominin hayati şah damarını Tahran’ın eline verecektir.
- İlk darbe doktrininde ABD’ye ve müttefiklerine ait hiçbir üs, savaş gemisi veya destek merkezi güvenli bölgede kalmamalıdır. Önceki savaşta bölgedeki 26 ABD üssü ve askeri merkezi hedef alınmıştı; yeni adımda bu saldırılar coğrafi sınırlama olmaksızın genişletilmeli ve denizler ile okyanuslardaki tüm lojistik geri cepheyi, radar sistemlerini, hava üslerini ve Amerikan gemilerini kapsamalıdır.
- Bizzat Amerikalıların New York Times haberinde askeri merkezlerin barajlara yakınlığını saldırı ruhsatı sayan kurgusal mantığına dayanarak, Amerikan üslerine ev sahipliği yapan ülkelerin tüm barajları, su rezervuarları ve tuzdan arındırma tesisleri de saldırgan güçlere su sağladıkları gerekçesiyle çift kullanımlı hedefler sayılmaktadır. Bahreyn’deki Ed-Dur, El-Hidd ve Sitra tuzdan arındırma tesisleri ile BAE’deki Et-Tüveyyin ve Vadi Ham barajlarından Suudi Arabistan’daki Kral Fehd ve Rabiğ barajlarına, işgal altındaki topraklardaki Taberiye Gölü ve Deganya Barajı’na ve hatta saldırganlığa ortak olan Avrupa ülkelerinin su altyapılarına kadar hepsi misilleme menzili içerisindedir.
- Hürmüz Boğazı ve Fars Körfezi suları yalnızca dünya enerjisinin yüzde 20’sinin geçiş boğazı değil, aynı zamanda «uluslararası internetin omurgasıdır»; veri trafiğinin, bankacılık işlemlerinin, bulut servislerinin ve veri merkezi iletişimlerinin yüzde 95’inden fazlası buradaki deniz altı fiber optik kabloları üzerinden geçmektedir. Petrol sonrası ekonomilerini bu kabloların zemini üzerine inşa eden ve CENTCOM üslerine ev sahipliği yapan güney Fars Körfezi kıyısı ülkeleri, bu dijital otoyoldaki her türlü aksamaya karşı son derece kırılgandır. Bu iletişim boğazının hedef alınması, düşmanın ve bölgesel müttefiklerinin savaş ve ekonomi makinesine felç edici ve katlanılamaz bir maliyet yükleyecektir. Bugün tüm işaretler çatışmanın kesinliğine işaret etmektedir. Böyle bir meydanda zafer; inisiyatifi eline alan, düşmanın hesaplarını daha doğmadan boğan ve Washington ile Tel Aviv’in savaşın zamanını ve yerini belirlemesine izin vermeyen tarafa aittir.
İnisiyatifi ele almalıyız
Beyaz Saray eş zamanlı olarak sahte bayraklarla bilişsel savaşın parçalarını dizerken, hayati altyapılara karşı dosya hazırlarken ve abluka zinciri dayatırken, beklemek ve iki günlük planlamalar yapmak; daha önceki meydanlarda defalarca ahde vefasızlığını ve ihanetini kanıtlamış bir düşmana oyun sahasını teslim etmek anlamına gelir. Pentagon için savaşın astronomik maliyetleri, ABD caydırıcılığındaki ciddi çatlaklar, enerji ve iletişim şah damarlarına yönelik misilleme tepkisi endişesi ve Washington’daki siyasi çıkmaz; yıpranmış süper güç ABD’nin mutlak güç konumunda olmaktan ziyade kendi yanlış hesaplarının bataklığına saplandığını göstermektedir.
Böyle bir dönüm noktasında «ilk darbe» doktrini duygusal bir slogan değil; düşmanın zaman ve mekân kurallarını altüst etmek ve saldırgan ile onun bölgesel ve bölge dışı ortaklarına caydırıcı ve katlanılamaz bir maliyet yüklemek için stratejik bir zorunluluktur. Ablukanın fiilen kırılmasından ve enerji ile altyapıdaki Aşil topuklarının hedef alınmasından, saldırganların çıkarlarına coğrafi sınırlama olmaksızın darbe indirilmesine ve hayati ekonomi ile iletişim şah damarlarının sekteye uğratılmasına kadar hepsi denklemi İran lehine değiştiren araçlardır. İradeler savaşı mantığında zafer, rakip darbesini tamamlamadan önce inisiyatifi eline alan ve savaşın maliyetlerini düşman için sürdürülmesi imkânsız bir noktaya taşıyan cephenindir. Bu kritik aşamada mahir bir satranç oyuncusu gibi, rakip taşa elini uzatmadan önce «ilk darbe» ile savaş oyununu kendi lehimize sonuçlandırmalıyız!
Kayhan.ir
