ile kaleme aldığı yazısında İran marşlarının kulaklarımızın pasını sildiğini
söyleyerek İlahiyat fakültelerinde dini musikinin kaldırılabileceğini yazdı.
Cömert’in yazısının ilgili kısmı şöyle:
Adına ‘dini musiki’ demişler. İlahiyat fakültelerinde dersi
de okutuluyor.
Var mı bir dini musiki heyecanı İlahiyatlarda?
Mustafa Demirci’ye sordum geçenlerde. Mustafa Demirci dini
musiki hocası, bestekar, yazar.
Hoşsohbet adamdır. Fakat dini musiki bahsi açılınca yüzünde
güller açmadı.
Anladım ki izan sahibi birileri tavassutta bulunmazsa dini
musiki dersleri kaldırılabilir.
Bir ara felsefe derslerini de İlahiyatlardan kaldırmaya
uğraşmışlardı, hatırlarsınız.
Sonra vaz geçtiler.
Sonra yavaş yavaş, saatlerini azaltarak, mühimsemeyerek
‘resmen’ değilse bile fiilen kuruttular.
Türkiye’de sözü geçen, hayli muktedir bir zümre kelam
bilmeyen, felsefe bilmeyen, musiki bilmeyen, duygulanmayan, kazık gibi mollalar
yetiştirilmesini istiyor.
Kafa sallamayı, yağ kullanmayı, sürmeyi, reverans yapmayı
diye ilave edelim mi?
Bu son cümleyi yazarken utandım.
Böyle olmamalıydı. Oldu maalesef.
Üniversitelerde kafasını kaldırıp dini musikiyi yoldan
çıkaracak, çıldırtacak coşkun bir ortam yok. Piyasa da kurak.
İhvan’ın, el-Fetih’in ve İran’ın devrimci marşları
kulaklarımızın pasını siliyordu taa eskiden.
Hepsi güzeldi de… İran’ınkiler daha mütekamil işlerdi.
Sağlam marşlardı.
